Toen ik het vak Gespreksvaardigheden volgde tijdens mijn studie Psychologie ging er een wereld voor me open. Door het laten vallen van stiltes kreeg je méér uit je gesprekspartner dan door veel vragen te stellen. Door af en toe te hummen geef je je gesprekspartner het gevoel dat je nog steeds luistert. Allemaal handige trucs.

Misschien dat ik net wat meer op handige trucs gefocust ben dan anderen; ik heb er in mijn loopbaan als docent/leerkracht ontzettend veel aan gehad. Hoe je iets zegt, maakt soms écht het verschil. Voelt een kind zich gezien? Gewaardeerd? Of voelt een kind zich beschuldigd en gekleineerd?

Hier volgt wat (gratis en ongevraagd) advies: Stel voortaan de vraag: “Heb ik het zo duidelijk uitgelegd?” in plaats van: “Snap je wat ik zeg?”

Zeg: “Misschien ben ik niet helder geweest!” in plaats van: “Ik denk dat jij me verkeerd begrepen hebt!”

Laat het verschil in beide benaderingen even op je inwerken.

Heb ik het zo duidelijk uitgelegd?

meer lezen?