“Waarom doe je dit?”

“Omdat ik niets anders kan!”

Op de academie werd het ons door een docent gevraagd en dat heb ik toen gezegd. En zij geloofde er niets van. Maar ik denk dat het absoluut waar is. Ik kan niets anders dan mijn eigen pad bewandelen.

Ik gun het elk mens om zichzelf zo goed te leren kennen als het mij is gelukt. Waar ik vroeger voortdurend voor mezelf aan het wegrennen was, heb ik nu een hartsvriend die mij door en door kent. Die voor altijd bij me zal blijven. Want diep van binnen, kan ik hem altijd horen. Vooral als het buiten heel erg stil is. Die stilte heb ik soms nodig. Daarom maak ik tapijten en werk ik voor mezelf.

“Waarom doe je dit?” Omdat er in mij een oerkracht schuilt, die zich niet het zwijgen laat opleggen. Omdat ik niet anders kan, dan aan de goden overgeleverd zijn tot mijn “zelf” zich laat opvissen.
Tot ik eindelijk ging staan, op de benen die ik heb gekregen. Er voor ging staan eigenijk. Voor wie ik ben. En wat ik kan.

Als ik één ding mocht houden in dit aardse bestaan, is het vermogen van een zaadje.

Het ligt daar. Droog. Pikzwart. Het lijkt wel dood. Maar als je het zaadje geeft wat het nodig heeft, wordt het een bloeiende en zaaddragende plant. En zelfs, als het zaadje het een beetje te koud heeft, of als het een beetje dorst heeft of door insecten wordt aangevallen. Het groeit. Het duurt misschien lang. Maar de bloei gaat er komen.

meer lezen?